Mijn broer Frank (de foto is van Spiros Kalabokas), die tweeëneenhalf jaar jonger was dan ik, is veel te jong gestorven. Toen hij net 31 was geworden heeft hij een eind aan zijn leven gemaakt.
Als ik naar zijn foto kijk, besef ik dat zijn leven en zijn dood een heel belangrijke bijdrage hebben geleverd in hoe ik kijk naar psychiatrische etiketten, en naar mensen in het algemeen. Frank heeft in feite mijn levensvisie mede bepaald.
(meer…)
Luiheid betekent iets als ‘een taak niet uitvoeren terwijl je het wel zou kunnen’. Iemand lui noemen is een negatieve kwalificatie. Ik denk dat er bijna geen autisten te vinden zijn die niet op heel veel momenten lui genoemd zijn. Vaak ontstaat daardoor een zelf-stigma en gaan mensen zichzelf als lui zien.
(meer…)
Er staat niets over tijd bij de officiële kenmerken van autisme. Toch hoort het echt bij autisme: problemen met tijd.
Stel dat je een afspraak in je agenda hebt staan om 14.30, dan staat de hele dag in het teken van die afspraak. Minstens 100 maal bereken je opnieuw of je voldoende tijd hebt ingeruimd voor de reis naar je afspraak toe, of je geen vergissing hebt gemaakt. En steeds opnieuw vraag je je af of je lijstje met wat je mee wilt nemen (op papier of in je hoofd) wel volledig is.
(meer…)
Er heeft de afgelopen tien jaar een revolutie plaatsgevonden in autismeland. Terwijl er vroeger geen enkele aandacht was voor de zintuigen is het nu algemeen aanvaard dat ‘prikkelgevoeligheid’ een kernaspect van autisme is.
Dat is natuurlijk heel fijn, want prikkelgevoeligheid hoort bij autisme, en therapeuten en coaches en autisten zelf hebben nu handvatten om daarmee om te leren gaan. Maar die prikkelgevoeligheid kun je op een heel andere manier bekijken. Een manier die niet klinkt als iets dat lastig is, maar als iets dat positief is.
(meer…)
Voor de “Neurodiversity pride day” zijn vier vrouwen geïnterviewed over de positieve kanten van hun autisme, die ze in hun werk tegenkomen. Een van die vrouwen was ik.
Hier is het interview:
(meer…)
Het aantal geslaagde zelfmoorden neemt de laatste jaren in een angstwekkend tempo toe. Elke zelfmoord is er één te veel. Niet alleen zie je dat bij niet-geslaagde pogingen de betreffenden vaak erg blij zijn dat ze nog leven, maar elke zelfmoord laat een spoor van vernieling om zich heen na.
Ik kan er van meepraten: mijn broer, mijn moeder en mijn zus hebben zelfmoord gepleegd (in 1988, in 1997 en in 2003).
Er wordt erg weinig over zelfmoord gepraat, misschien mede vanuit het idee dat je het, door er over te praten, zou kunnen stimuleren. Is dat zo? Als er over praten wel positief kan zijn, hoe kun je er dan zo over praten dat mensen er daadwerkelijk iets aan hebben? (meer…)
Het motto van de overheid is sinds een poos om streng en hard te straffen. Ik merkte dat laatst aan den lijve toen ik een boete kreeg, van de Belastingdienst, van 147 euro vanwege het te laat betalen van een bedrag van 12 euro (veroorzaakt door een mobiele telefoon die geen SMS-berichten meer wilde ontvangen). De medewerker van de Belastingtelefoon meldde dat dat helaas nou eenmaal zo was, en dat de boete vorig jaar nog 43 euro bedroeg.
Ik moest denken aan al die mensen die afhankelijk zijn van deze nieuwe hardvochtigheid (en onrechtvaardigheid) in hun inkomen: iedereen met een uitkering, die bij zo’n vergissing of fout nu niet alleen hun uitkering (al dan niet tijdelijk) kwijtraken, maar ook absurd hoge boetes moeten betalen van hun non-inkomen.
Afgelopen zaterdag kreeg ik een SMSje van m’n buurvrouw Loes: “Funs is dood. Hij is vanochtend gevallen en er was iets met z’n hart.”
Als ik mensen over ons dorp vertelde (Mheer, het mooiste dorp ter wereld, vanwege de mensen die er wonen), kwam Funs daar altijd in voor. De kwajongen van het dorp, met altijd ondeugend glinsterende ogen, 87 jaar. Hij heette eigenlijk Alfons, en dat wordt in Limburg Fons, maar omdat hij altijd zo’n lol had is het Funs geworden. Zo kende iedereen hem. (meer…)
Goede voornemens: het heeft eigenlijk geen zin om die uit te spreken. Je kunt ze specifiek maken (niet “afvallen”, maar “tien kilo afvallen”), je kunt ze operationeel maken (niet “afvallen”, maar “geen snoep, geen tussendoortjes, geen toetjes”) tot je een ons weegt (dat zou wel heel rigoreus afvallen zijn trouwens), maar het blijkt bijna nooit te werken.
Toch is er een vorm van goede voornemens die wel werkt, en die ook leuk is.
Als iemand me twintig jaar geleden zou hebben verteld dat ik over twintig jaar in een kerkkoor zou zingen zou ik hem of haar gek verklaard hebben. Maar ik zing in een kerkkoor, en met heel veel plezier (maar om eerlijk te zijn: toen we bij het koor gingen wisten we niet eens dat het een kerkkoor was).
Vroeger heb ik altijd een muziekinstrument gespeeld: blokfluit, piano, hobo. Dat had ik al heel lang laten liggen, en vanaf het moment dat ik ging zingen besefte ik hoe ik muziek maken gemist heb. Je eigen stem vind ik bovendien misschien wel het mooiste instrument om te spelen.
