Mijn broer Frank (de foto is van Spiros Kalabokas), die tweeëneenhalf jaar jonger was dan ik, is veel te jong gestorven. Toen hij net 31 was geworden heeft hij een eind aan zijn leven gemaakt.
Als ik naar zijn foto kijk, besef ik dat zijn leven en zijn dood een heel belangrijke bijdrage hebben geleverd in hoe ik kijk naar psychiatrische etiketten, en naar mensen in het algemeen. Frank heeft in feite mijn levensvisie mede bepaald.
(meer…)
Steeds vaker gaan er stemmen op om, bijvoorbeeld, ADHD en autisme uit de DSM te halen. De argumenten daarvoor klinken vaak sympathiek.
‘Het is niet onschuldig om tegen mensen te zeggen: je hebt een stoornis of ziekte en die gaat nooit meer over.’ is zo’n argument.
Toch ben ik er niet vóór. Ik zal hier proberen de argumenten stuk voor stuk langs te lopen, en te bekijken wat er wel of niet juist aan is. Vaak zal dat antwoord de vorm hebben van ‘ja maar’, omdat het argument wel klopt, maar het afschaffen van een label niet de oplossing is.
(meer…)
Ik wandel ’s morgens met de hond door het dorp. Hond is een groot woord voor mijn kleine, vierkante poolvosje met krulstaart (sommigen zullen terecht een Schipperke herkennen). Hij leidt de weg.
De bus komt langs, en er stappen twee mensen uit; wandelaars, gezien de wandelschoenen, nordic walkingstokken en dagrugzakken. Ze zijn in gesprek: ‘Ouders nemen geen genoegen meer met een gewoon kind. Nu moet het hoogsensitief zijn, of hoogbegaafd, of desnoods ADHD of autisme.’ ‘Ja, en al die psychologen werken daaraan mee. Makkelijk geld verdienen, denk ik dan.’
Sjors begint naar ze te blaffen. Ik vertel hem dat hij niet naar mensen mag blaffen, maar heimelijk ben ik het met hem eens. Het is zo uit de hoogte, en zijn niet alle kinderen bijzonder, want uniek?
(meer…)
Langzamerhand is algemeen bekend dat ABA, Applied Behavior Analysis, een erg schadelijke therapie is, die nog steeds wordt ingezet om het gedrag van autistische kinderen te veranderen.
De basis onder ABA is het behaviorisme, en dat heeft op veel meer gebieden invloed dan alleen op ABA.
Hier een overzicht.
(meer…)
Het lijkt een samengeraapt stel woorden: honden, ABA en de opluchting na een diagnose ASS, AD(H)D of bijvoorbeeld dyslexie. Toch hebben ze veel met elkaar te maken.
Ik zal uitleggen waarom.
(meer…)
Dit is een vervolg op een aantal andere blogs: waarom de maatschappij echt neurodivers zou moeten zijn (https://www.sylviastuurman.nl/blog/2024/04/een-neurodiverse-maatschappij-1-waarom/), een analyse van de stand van zaken nu (https://www.sylviastuurman.nl/blog/2024/05/een-neurodiverse-maatschappij-2-de-huidige-maatschappij), eisen die we zouden moeten stellen aan werk (https://www.sylviastuurman.nl/blog/2024/06/neurodivers-werk/) en wat er zou moeten veranderen op het gebied van geld (https://www.sylviastuurman.nl/blog/2024/08/een-neurodiverse-maatschappij-4-geld/).
In de analyse werd duidelijk dat het feit dat er op allerlei manieren aan normering wordt gedaan, aan het indelen in normaal en ‘niet-normaal’, een van de belemmeringen is voor een echt neurodiverse maatschappij.
Dat er zoiets bestaat als ‘normaal’, en dus ook ‘abnormaal’ is overal doorgedrongen, en daarom niet zo gemakkelijk te bestrijden. ik neem daarom een paar voorbeelden, waar je ziet hoe die norm wordt aangehouden.
(meer…)
Eerder hebben we laten zien waarom de maatschappij echt neurodivers zou moeten zijn (https://www.sylviastuurman.nl/blog/2024/04/een-neurodiverse-maatschappij-1-waarom/), hebben we een analyse gegeven van de stand van zaken nu (https://www.sylviastuurman.nl/blog/2024/05/een-neurodiverse-maatschappij-2-de-huidige-maatschappij), en zijn we ingegaan op eisen die we zouden moeten stellen aan werk (https://www.sylviastuurman.nl/blog/2024/06/neurodivers-werk/).
In de analyse kwam naar voren dat de manier waarop geld ons regeert, met het bijbehorende stigma op armoede, een grote belemmering is.
Daarom gaan we nu fantaseren hoe dat anders zou kunnen gaan. Daarbij blijven we niet realistisch. We stappen als het ware helemaal uit deze maatschappij, en bedenken hoe het er uit zou kunnen zien. Voor sommigen kan het daarom heel extreem lijken. Zie het als een gedachte-experiment!
(meer…)
Eerder hebben we laten zien waarom de maatschappij echt neurodivers zou moeten zijn (https://www.sylviastuurman.nl/blog/2024/04/een-neurodiverse-maatschappij-1-waarom/), en hebben we een analyse gegeven van de stand van zaken nu (https://www.sylviastuurman.nl/blog/2024/05/een-neurodiverse-maatschappij-2-de-huidige-maatschappij).
Nu gaan we over naar hoe dat er dan uit zou gaan zien. Daarbij blijven we niet realistisch. We stappen als het ware helemaal uit deze maatschappij, en bedenken hoe het er uit zou kunnen zien. Voor sommigen kan het daarom heel extreem lijken. Zie het als een gedachte-experiment!
(meer…)
De maatschappij is niet ingericht op autisme. Dat is wel duidelijk.
Maar hoe zou een echt neurodiverse, of op z’n minst autisme-inclusieve maatschappij, er uit zien, een maatschappij die wel is ingericht voor autisme? Ik ben daar nieuwsgierig naar, en wil in uitzoeken hoe zo’n maatschappij in elkaar zou moeten zitten, aan welke voorwaarden voldaan zou moeten zijn.
In dit deel wil ik kijken wat er op dit moment dwars zit: waarom is de maatschappij zoals die nu is, autisme-onvriendelijk, of, in het algemeen, niet neurodivers? Hoe zit onze maatschappij eigenlijk in elkaar?
Wie eerst wil lezen waarom een neurodiverse maatschappij nodig is: kijk hier: https://www.sylviastuurman.nl/blog/2024/04/een-neurodiverse-maatschappij-1-waarom/.
(meer…)
Neurodiversiteit betekent dat je erkent dat niet alle breinen op dezelfde manier werken, en dat, tegelijkertijd, al die breinen behoren bij de mensheid. Neurodiversiteit houdt dus in dat er allerlei variaties zijn binnen Homo sapiens, net zoals er mensen zijn met verschillende oogkleuren.
En net zoals niemand vindt dat we allemaal één bepaalde oogkleur horen te hebben, en dat andere kleuren een afwijking zijn, zouden we moeten erkennen dat er niet één type hersenen is dat we ‘normaal’ noemen, terwijl we anders werkende hersenen een afwijking noemen.
(meer…)