We rijden Roemenie binnen vanuit  Hongarije, bij Satu Mare. Het is al avond inmiddels.
We raken verdwaald in Satu Mare, en vinden uiteindelijk een plek om te slapen laat in de avond, in Baia Mare.

There is a en  Summary in English  of this travel story.

De grens met Hongarije

Donderdag 31 augustus 2006

De grens. Roemenië. Eindelijk zijn we daar dan toch aangekomen, na die eindeloze rechte wegen.

Het is de grensovergang tussen de 49 in Hongarije en de 19a in Roemenië.

 

Paspoortcontrole.

Terwijl we stilstaan steekt er een kudde koeien de weg over, vergezeld van een man. Op weg naar de stal.
Dat gebeurt op een weg van vier stroken breed.

Je zou zeggen dat dat gebeurt in opdracht van het ministerie van Toerisme. Die hebben dan ook gezorgd voor het paard-en-wagen dat aan de overkant van de weg staat.

 

Eerst tanken. Vlak over de grens is een benzinestation. Benzine is in Roemenië nog goedkoper dan in Hongarije, en dat betekende dat we in Hongarije al weer heel lang geen benzinepomp zijn tegengekomen.

 

Rom Petrom heet ons welkom.

 

En even later worden we welkom geheten door Ursus.

Roemeens is een Romaanse taal, sterk verwant aan het Italiaans. En Ursus betekent "beer" in het Latijn, en dus waarschijnlijk ook in het Roemeens. Het Berenbier heet ons dus welkom...

 

We rijden verder. Ook hier is de weg recht.

Langs de weg huizen met tuinen er omheen, met een hek.

 

Er zijn veel mensen buiten. Kinderen maken lachend het wheelie-gebaar.

 

Even later komen we weer zo'n kudde koeien tegen die de weg oversteken. Blijkbaar was die kudde aan de grens toch niet zo ongewoon.

 

Het land dat hier vlak is, en net zoals dat vlakke deel in Slowakije landschappelijk hoort bij het vlakke deel van Hongarije, is allemaal vroeger poesta geweest.

 

Het meest opvallende verschil met waar we tot nu toe gereden hebben zijn de grote hoeveelheden menssen die we buiten zien. Kletsend, lopend, fietsend, kijkend, of feestvierend.

 

Satu Mare

En dan rijden we Satu Mare binnen.

Ik heb twee kaarten van Roemenië, en heb per ongeluk de kaart met de eerste route die ik verzonnen heb in het kaartvak gestopt, en niet de nieuwe met mijn nieuwst verzonnen route. Ik denk daardoor dat we naar Baia Mare moeten. (voor degenen met een kaart van Roemenië: ik had eigenlijk de 19 tot aan Sighetu Marmatiei willen volgen).

Baia Mare staat aangegeven voor vrachtwagens, maar ik wil recht door het centrum: dit is onze eerste Roemeense stad, die wil ik wel even van wat dichterbij bekijken.

 

Hier de Rooms-katholieke katedraal van Satu Mare.

De kerk die we bij binnenkomst zagen is de protestante kerk.

Al snel zijn er geen borden meer te vinden, noch naar Baia Mare, noch naar het centrum.

 

We zitten al snel in woonwijken.

 

We dwalen zo'n beetje rond.

 

We komen terecht in straten vol gaten. Ik vraag de weg naar Baia Mare aan een vrouw. Ze legt de weg uit in gebaren en Roemeens, en jongetjes roepen ons nog na: "de hele tijd rechtdoor en dan naar links" (Roemeens lijkt erg op Italiaans, dus je verstaat al snel iets).

De huizen zijn hier voor het grootste deel laagbouw. Er lopen veel mensen op straat, en er is nauwelijks verkeer.

We komen hoogteverschillen tegen tussen elkaar kruisende straten van een halve meter. We komen door onverharde straten (zeg maar modder), en laveren verder tussen de enorme gaten door (gaten waarin een Trickerwiel in z'n geheel past): dit is Roemenië!

We vragen de weg nog een keer, en krijgen dan in half Frans, half Roemeens uitleg. Voor alle zekerheid legt de man, die met z'n kleine dochtertje aan het wandelen is, het drie keer uit. Niet alleen hoe je de stad uitkomt richting Baia Mare, maar de hele route er naar toe.

 

Naar Baia Mare

Het klopt helemaal: stad uit, slechte weg (wat in dit geval betekent: ene helft geasfalteerd, andere helft niet, en zo vol gaten dat er geen weg meer tussen de gaten te vinden is).

Het gaat schemeren.
Niet alleen hoe je de stad uitkomt richting Baia Mare, maar de hele route er naar toe.

 

We zien een motel (in hout, chalet-stijl) met restaurant. Maar daar hebben ze geen garage, en na alle Roemenië-verhalen van met name vrachtwagenchauffeurs over door Roemenië rijden, vindt vooral Ernst het geen slim idee om de motoren direct aan een doorgaande weg te parkeren. (we hebben ondervonden dat het erg meevalt allemaal, maar ondanks dat denk ik niet dat het een goed idee is je motor bij zo'n motel langs de doorgaande route te zetten als hij niet in een garage kan.)

Het gaat regenen. Ik zie niks meer, door de lampen van de tegenliggers.

 

Onderweg zien we dan nog dit vreemde huis. We komen er pas veel later achter wat dit voor huizen zijn.

 

De enige tegenliggers die we tegenkomen voor we op de grote weg zitten zijn deze huifkarren.

We komen uiteindelijk op de doorgaande weg. Het is donker.

 

Onderweg zien we dan nog dit vreemde huis.

De weg is niet verlicht, er zijn nauwelijks of geen strepen op de weg, en ook in de dorpen is geen enkele verlichting.

En nog steeds is de weg vol wandelaars, onverlichte fietsers, en onverlichte paard en wagens, en erg veel auto's en vrachtauto's.

Wanneer ik zo'n vrachtwagen inhaal krijg ik een onverlichte paard-en-wagen aan de overkant in het schijnsel van m'n koplamp, maar op de een of andere manier past alles altijd.

De kilometers kruipen voorbij. De regen wordt steeds harder.

Eindelijk, eindelijk Baia Mare

.

Ernst gaat voorrijden, maar gaat rechtsaf waar het centrum rechtdoor staat aangegeven. Ik haal hem in, en vertel hem dat, en ook dat er in de richting van het centrum een hotel te zien was.

Terug. Het hotel zit in zo'n oostblok-grauw-blok. Het heeft alweer geen garage.

Bij terugrijden rijdt Ernst weer van het centrum vandaan. Ik kan niet meer, en rij achter hem aan.

Hij stopt in een portiek, de regen stroomt bij bakken uit de lucht:. Het idee is om in het protiek te schuilen, en ondertussen te kijken of de Lonely Planet ofzo ons hier een hotel kan aanwijzen.

"Zal ik dan eerst aan de overkant naar een garage gaan vragen?", stel ik voor. Dat had hij nog niet gezien: Hotel Mara .

Het ziet er erg chique uit. Bij de receptie een erg vriendelijke jongen:
"Wilt u een dure of goedkope tweepersoonskamer?" (in het Engels)
"Wat is het verschil?"
"Voornamelijk de prijs".

De motoren kunnen op een parkeerplaats achter het hotel, achter een slot, of voor, op de plek voor de taxi's, pal voor de ingang van het hotel, dan houdt hij er oog op, vertelt hij.

Hij verlaagt ook nog eens de prijs van de kamers, die in euro's staat aangegeven: daar is een te hoge omrekenkoers voor gebruikt, vindt hij. Wat een geweldige ontvangst in Roemenië!

Onze bagage wordt naar boven gebracht, en we krijgen een kamer met tweepersoonsbed (volgens mijn gidsen zouden vrijwel alle hotelkamers twee aparte bedden hebben, en we zullen er inderdaad achter komen dat één groot bed iets bijzonders is hier). We hebben voor de dure gekozen: die waren gerenoveerd, heeft hij daarna verteld, en ook de dure kostte niet veel.

 

Beneden in de bar drinken we bier, en eten pinda's: ik zoek het woord voor pinda's op in mijn Wat en Hoe: arahide.

Dat vraag ik aan onze vrouwelijke kelner, die uitstekend Engels spreekt. Ze snapt niet wat ik bedoel, ik wijs het in het boekje aan, en dan zegt ze: "Ah, arahide" (op precies dezelfde manier als ik het uitsprak), "Peanuts!". Ze was niet op het idee gekomen dat ik Roemeens probeerde te spreken. Als we dan ook nog eens "multumesc", bedankt, spreek uit moeltoemeesk, zeggen, lacht ze heel erg breed.

Naast ons blijken twee Nederlandse motorrijders te zitten. Hun LT heeft het begeven: koppeling kapot. Gelukkig pas aan het einde van hun georganiseerde rondreis.

Het is hier aangenaam: tv aan, gepraat, lekker veel lawaai, Spaansachtig, zeg maar.

Roemenen maken erg makkelijk contact, zijn vriendelijk, vrolijk en behulpzaam, daar ziet het nu naar uit. Douchen en slapen!