{"id":786,"date":"2015-07-15T16:30:59","date_gmt":"2015-07-15T16:30:59","guid":{"rendered":"http:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/?p=786"},"modified":"2021-11-23T06:53:14","modified_gmt":"2021-11-23T06:53:14","slug":"lichaamsbeeld-en-de-confectie-industrie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/2015\/07\/lichaamsbeeld-en-de-confectie-industrie\/","title":{"rendered":"Lichaamsbeeld en de confectie-industrie"},"content":{"rendered":"

Het beeld dat we met z’n allen hebben van een vrouwenlichaam, het ideaalbeeld van een vrouwenlichaam, is onrealistisch slank. Dat is -neem ik aan – bij iedereen bekend. Voor een deel ligt dat natuurlijk aan de vaak ongezond slanke modellen op de catwalks en in modebladen (in dat laatste geval wordt er bovendien nog eens flink gephotoshop’t).<\/p>\n

Maar de confectie-industrie heeft misschien nog wel een grotere invloed op het negatieve zelfbeeld dat veel vrouwen hebben, op een manier die minder direct duidelijk is. Het ideaalbeeld van vrouwen is ook ongeveer tegelijkertijd met de opkomst van de confectie-industrie magerder geworden: Marilyn Monroe wordt nu dik gevonden.<\/p>\n

Maten<\/h2>\n

Ook in de tijd dat alle kleding op maat werd gemaakt werden er maten genomen, uiteraard. Maar die maten warenm onderling niet goed vergelijkbaar, omdat het er zo veel waren: schouderbreedte, ruglengte, taille, enzovoort. Je kon je niet goed met anderen vergelijken op basis van al die maten.<\/p>\n

Met de opkomst van de confectie is dat veranderd. Het maatsysteem bestaat soms uit opeenvolgende nummers (36, 38, 40 enz); soms uit letters: S, M, L, XL enz. In alle gevallen is het direct mogelijk om jezelf te vergelijken met anderen, en krijg je al snel het gevoel dat je maat “te groot” is.<\/p>\n

Dit artikel in de Guardian<\/a> stelt dat aan de orde \u00a0en stelt voor namen aan de maten te geven: maat Marilyn, maat burlesque, enzovoort. Of dat heel veel zou uitmaken is de vraag, maar het is een stap in de goede richting.<\/p>\n

Basismaat<\/h2>\n

Er is nog een probleem met het maatsysteem van de confectieindustrie.<\/p>\n

De “monstercollecties” die bij modeshows worden getoond, en die naar redacties van modebladen worden gestuurd, hebben allemaal maat 36: een maat die beslist niet de gemiddelde maat van vrouwen vertegenwoordigt.<\/p>\n

Die maat 36 is vervolgens de basis van de grotere maten. Daarbij zijn er standaards voor hoeveel wijder elke maat is bij de schouders, de borsten, het middel en de heupen. Omdat vrouwenlichamen zo niet werken, houdt dat in dat confectiekleding zelden perfect past.<\/p>\n

Een van de redenen voor die basismaat van de monstercollecties is misschien dat het ideaalbeeld van een vrouwenlichaam die maat heeft, maar het is natuurlijk ook financieel gezien erg gunstig voor de confectie-industrie wanneer die monstercollecties een kleine maat hebben: kleine maten gebruiken minder stof. Het is dus – waarschijnlijk – niet alleen een kip-ei-probleem, maar het is ook zo dat de coinfectie-industrie gebaat is bij kleine maten als basismaat.<\/p>\n

Vrouwenlichamen<\/h2>\n

Zelfs afgezien van het gegeven dat confectie om die reden nooit netjes kan passen om vrouwen met een grotere maat dan maat 36, is het natuurlijk zo dat geen vrouwenlichaam hetzelfde is. De \u00e9\u00e9n heeft brede heupen ten opzichte van het bovenlichaam, de ander heeft grote borsten, sommigen hebben een duidelijk middel en anderen niet, sommigen hebben een lange rug, terwijl anderen lange benen en armen hebben. Kortom, zelfs voor iemand met maat 36 zal confectiekleding zelden “als gegoten” zitten.<\/p>\n

In de tijd v\u00f3\u00f3r de confectie maakte de kleermaker kleren op maat; in de tijd van de confectie hebben vrouwen het gevoel dat hun lichaam “verkeerd” is.<\/p>\n

Cupmaat B de standaard<\/h2>\n

De confectie-industrie zit nog vreemder in elkaar. De basismaat 36 gaat uit van een cupmaat B, en dat geldt ook voor alle maten die daar op zijn gebaseerd. De gemiddelde cupmaat voor vrouwen is C, en in veel landen zelfs al D.<\/p>\n

Dat zorgt er dus nog eens extra voor dat confectiekleding vrijwel niemand past. Zelfs vrouwen die keurig maat 36 hebben, hebben vaak een grotere cupmaat, en moeten dan kleding van een of twee maten groter kopen.<\/p>\n

Alles bij elkaar zorgt dat er voor dat vrouwen gemakkelijk het idee kunnen krijgen, wanneer ze kleding passen, dat ze monsterlijke lichamen hebben: ze voldoen duidelijk niet aan de “norm”.<\/p>\n

In feite is dat natuurlijk de omgekeerde wereld: het is de confectie die niet past op het vrouwenlichaam; niet het vrouwenlichaam dat niet past bij de vreemde norm die de confectie hanteert.<\/p>\n

Maatkleding<\/h2>\n
\"Flamencojurken
Flamencojurken worden altijd op maat gemaakt<\/figcaption><\/figure>\n

Een oplossing is natuurlijk om alleen nog maatkleding te kopen; helaas is dat voor de meesten van ons financieel niet mogelijk.<\/p>\n

Het lastige is ook dat – hoe je het ook uitdenkt – een confectie-industrie die meer variatie in maten biedt duurdere kleding zal opleveren. Dat geldt ook voor het invoeren van een grotere basismaat voor monstercollecties, en ook voor het voeren van een grotere cupmaat: het betekent altijd dat er meer stof nodig is.<\/p>\n

Zelf kleding naaien<\/h2>\n

In feite is dus de enige uitweg uit deze klem van de confectie, om zelf kleding te gaan maken.<\/p>\n

Dat ben ik een poos geleden (weer) gaan doen, en het is daardoor dat ik ben gaan beseffen hoe groot (en funest) de invloed is van de confectie-industrie op het lichaamsbeeld van vrouwen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het beeld dat we met z’n allen hebben van een vrouwenlichaam, het ideaalbeeld van een vrouwenlichaam, is onrealistisch slank. Dat is -neem ik aan – bij iedereen bekend. Voor een deel ligt dat natuurlijk aan de vaak ongezond slanke modellen op de catwalks en in modebladen (in dat laatste geval wordt er bovendien nog eens Meer lezen<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":788,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"advanced_seo_description":"","jetpack_seo_html_title":"","jetpack_seo_noindex":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"","footnotes":""},"categories":[51],"tags":[65,72],"class_list":["post-786","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-lichaamsbeeld","tag-diversiteit","tag-maatschappij"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/i0.wp.com\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/marilyn-monroe-bikini.jpg?fit=834%2C951&ssl=1","jetpack-related-posts":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/786","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=786"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/786\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3203,"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/786\/revisions\/3203"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/788"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=786"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=786"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=786"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}