{"id":2102,"date":"2020-11-02T18:06:10","date_gmt":"2020-11-02T18:06:10","guid":{"rendered":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/?p=2102"},"modified":"2021-11-22T19:12:04","modified_gmt":"2021-11-22T19:12:04","slug":"knopen-van-de-diagnose-ass-ontwarren","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/2020\/11\/knopen-van-de-diagnose-ass-ontwarren\/","title":{"rendered":"Knopen van de diagnose ASS ontwarren"},"content":{"rendered":"\n

Begrijpen wie je bent is waarschijnlijk een behoefte van iedereen, maar als je autistisch bent heb je er een nog veel grotere behoefte aan. Een diagnose werkt dan als een tweesnijdend zwaard. Aan de ene kant geeft het je houvast: “Oh, het is dus normaal dat ik me niet normaal voel”, \u201cOh, dat ik zo snel moe word van geluiden komt dus door mijn autisme\u201d. Aan de andere kant ben je opeens officieel “niet normaal”.<\/p>\n\n\n\n

Daar komt nog bij dat een diagnose ASS alleen iets zegt over wat er aan je waar te nemen valt. Het zegt niet iets over hoe je in elkaar zit. Er zijn allerlei theorie\u00ebn over wat autisme precies is, maar er is geen eensluidend antwoord op die vraag.<\/p>\n\n\n\n

Het probleem is dat je, als je autistisch bent, een veel minder scherp beeld hebt van wie je bent dan anderen. Dat is logisch te verklaren: je ziet details beter dan de grote lijnen. Wanneer je naar jezelf kijkt, in de loop der tijd, zie je dus steeds verschillende personen. Het wordt geen geheel. Je hebt dus grote behoefte om jezelf op een intellectuele manier te begrijpen.  Die behoefte neemt alleen maar toe wanneer je de diagnose ASS krijgt.<\/p>\n\n\n\n

Voor mij heeft dit tot een soort filosofische worsteling geleid. Ik kon niet rusten voor ik er uit was. Ik moest van alles uit de knoop zien te krijgen.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n


Een stoornis?<\/h1>\n\n\n\n

Er zit van alles in de knoop, als je de diagnose krijgt. Een van die knopen is: ASS? Autisme Spectrum Stoornis<\/em>? Zijn de anderen nu officieel de “normalen” en ik en mijn mede-autisten de “gestoorden”? Stel dat autisme zo toe zou nemen dat wij in de meerderheid zijn, mogen wij de normalen dan “gestoord” gaan noemen? Of is er iets dat inherent “gestoord” is aan ASS? Zijn we gemankeerde mensen?<\/p>\n\n\n\n

Een Chinese filosoof, Zhuangzi, schreef 2500 jaar geleden dat er geen reden is om te vinden dat “normaal” gelijk staat aan goed. Dat het niet zo is dat je gemankeerd bent als je een arm of een been mist. Je bent anders dan de meesten, maar daarmee is alles gezegd. Je mist geen arm of been, je bent een mens met \u00e9\u00e9n arm of \u00e9\u00e9n been. Er is niemand die bepaalt dat dat minder is dan iemand met twee armen of twee benen.<\/p>\n\n\n\n

Normaal is dus eigenlijk het verkeerde woord. Je wijkt af van het gemiddelde. En met afwijken van het gemiddelde is niets mis. Er is geen hogere macht die ooit heeft besloten dat mensen aan een norm moeten voldoen.<\/p>\n\n\n\n

Ik vind dat een bevrijdende gedachte. Autisme is daarmee geen stoornis, zelfs geen handicap, maar een van de vele variaties van de menselijke soort. Of je “last” hebt van je autisme is dan in wezen een eigenschap van je omgeving, van de maatschappij, en niet van je autisme.<\/p>\n\n\n\n

Hersenen<\/h1>\n\n\n\n

Dan de volgende knoop. De DSM, het handboek voor diagnoses, volgt met zijn indeling in overzichtelijke stoornissen (ziektes) het “medische model”.<\/p>\n\n\n\n

In de psychologie zijn er, heel kort door de bocht, vier opvattingen. Let op: ik bespreek ze zo kort door de bocht dat ik veel therapeuten tegen de schenen schop. <\/p>\n\n\n\n