Geen idee hebben wie je bent. Naar je verleden kijken, en allerlei fragmenten zien, die je moeilijk met elkaar in verband kunt brengen. Geen idee hebben wat je persoonlijkheid is, ook al zeggen anderen dat je een `sterke persoonlijkheid’ hebt. <\/p>\n\n\n\n
Ik heb dat m’n hele leven gehad, en nu ik weet dat ik autistisch ben, begin ik er iets van te begrijpen, en wie weet kan ik er zelfs iets mee doen.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Autisme betekent dat je veel (alle) details bewust waarneemt. Je hebt geen automatisch filter voor details, maar neemt alles waar: alle geluiden, alle beelden, alle geuren.<\/p>\n\n\n\n
Het is lastig om uit alle details \u00e9\u00e9n geheel te “bouwen”, voor je hersenen. Vaak specialiseer je je daarbij op bepaalde gebieden: sommigen worden er heel goed in om in sociale situaties het geheel te zien, en de essentie te onderscheiden van andere details; anderen hebben dat met het verkeer, of met stoomtreinen. In alle gevallen kun je de essentie (leren) zien, maar je doet dat altijd vanuit de details (anders dan wanneer je neurotypisch bent) (NB neurotypisch is de term voor wie niet autistisch is).<\/p>\n\n\n\n
Bij een `bombardement van waarnemingen’ is het vaak zo dat je maar \u00e9\u00e9n `kanaal’ overhoudt. De geluiden die je hoort zijn dan zo overdonderend dat je niets anders meer kunt doen, of de geuren die binnenkomen verstoren al het andere.<\/p>\n\n\n\n
Wanneer je naar je eigen leven kijkt, je verleden, zie je ook zo’n wirwar van details. Je ziet de foto’s, de herinneringen, en het is vaak al een lastig karwei om alles op chronologische volgorde te zetten.<\/p>\n\n\n\n
Wanneer je daarin bent geslaagd zie je iemand die steeds verandert (dat is logisch: dat gebeurt bij iedereen).
Je hersenen zijn er op gespecialiseerd om de verschillen te zien, tussen al die versies van jou, en niet, zoals bij neurotypen, de overeenkomsten.<\/p>\n\n\n\n
Het is dus volkomen logisch dat je allerlei verschillende fragmenten ziet, die moeilijk tot \u00e9\u00e9n geheel te smeden zijn: je identiteit ligt daarom niet vast, maar bestaat uit allerlei losse stukjes, die er iedere keer weer een beetje anders uit zien, zoals een caleidoscoop (voor wie dat nog kent).<\/p>\n\n\n\n
Wanneer je als autistisch kind opgroeit, merk je op een gegeven moment dat andere kinderen allerlei dingen als vanzelfsprekend doen, die voor jou lastig zijn. Je merkt dat het voor jou moeite kost om `normaal’ te zijn.<\/p>\n\n\n\n
Als je geen diagnose hebt, heb je misschien het idee dat iedereen daarvoor net zo z’n best moet doen als jij. Het is alleen kennelijk zo dat jij er gewoon minder goed in bent. Wanneer je al jong een diagnose hebt gekregen, weet je dat je anders bent, maar wordt daardoor de kloof tussen jou en de anderen misschien alleen maar groter.<\/p>\n\n\n\n
In alle gevallen merk je in toenemende mate dat je je, om jezelf te handhaven tussen anderen, moet proberen aan te passen. Dat aanpassen moet je cognitief leren, bewust en rationeel (in tegenstelling tot de anderen om je heen). Je realiseert je niet dat voor anderen dat aanpassen intu\u00eftief gaat, en dat de mate waarin ze zich aan anderen aanpassen onderdeel is van hun identiteit, van wie ze zijn. Bij jou blijft het iets dat een beetje los staat van jezelf, omdat het niet intu\u00eftief gaat.<\/p>\n\n\n\n
Als je er erg goed in bent, zou je kunnen zeggen dat het feit dat je dat zo goed hebt kunnen leren onderdeel is van je identiteit, maar het lijkt niet helemaal te kloppen om dat aangepaste gedrag als onderdeel van je identiteit te zien.<\/p>\n\n\n\n
Kortom, hoe je je bij anderen gedraagt staat, wanneer je autistisch bent, heel gemakkelijk een beetje los van wie je bent. Dat maakt het lastiger om te zien wie je nou werkelijk bent.<\/p>\n\n\n\n
In de eerste plaats denk ik dat het eigenlijk juist een heel mooi gegeven is, dat je het gevoel hebt dat je identiteit niet vaststaat, dat je alleen fragmenten ziet, en dat je steeds verandert. Dat betekent namelijk dat je in hoge mate open staat voor nieuwe veranderingen van jezelf.<\/p>\n\n\n\n
Verder helpt het wanneer je beseft dat het logisch is dat je je identiteit niet echt als \u00e9\u00e9n geheel ziet. Het is alleen iets vervelends wanneer je denkt dat het normaal is om een “vaste” identiteit te hebben, wanneer je denkt dat je dat moet hebben.<\/p>\n\n\n\n
En tenslotte, als je toch houvast wilt hebben, kun je op zoek gaan naar je sterke kanten. Noteer die, kijk of je die ook al had als kind, en breng zo in kaart wat jouw positieve eigenschappen zijn. Zo heb je in ieder geval een deel van je identiteit in beeld: het belangrijkste deel.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Geen idee hebben wie je bent. Naar je verleden kijken, en allerlei fragmenten zien, die je moeilijk met elkaar in verband kunt brengen. Geen idee hebben wat je persoonlijkheid is, ook al zeggen anderen dat je een `sterke persoonlijkheid’ hebt. Ik heb dat m’n hele leven gehad, en nu ik weet dat ik autistisch ben, Meer lezen<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1110,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"advanced_seo_description":"","jetpack_seo_html_title":"","jetpack_seo_noindex":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"","footnotes":""},"categories":[5],"tags":[69,66,70],"class_list":["post-1104","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-autisme","tag-identiteit","tag-neurodiversiteit","tag-sylvia"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/i0.wp.com\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/870_14957_resize.jpg?fit=1200%2C900&ssl=1","jetpack-related-posts":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1104","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1104"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1104\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3187,"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1104\/revisions\/3187"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1110"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1104"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1104"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.sylviastuurman.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1104"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}