Zingen in een kerkkoor

koor met dirigent

Als iemand me twintig jaar geleden zou hebben verteld dat ik over twintig jaar in een kerkkoor zou zingen zou ik hem of haar gek verklaard hebben. Maar ik zing in een kerkkoor, en met heel veel plezier (maar om eerlijk te zijn: toen we bij het koor gingen wisten we niet eens dat het een kerkkoor was).

Vroeger heb ik altijd een muziekinstrument gespeeld: blokfluit, piano, hobo. Dat had ik al heel lang laten liggen, en vanaf het moment dat ik ging zingen besefte ik hoe ik muziek maken gemist heb. Je eigen stem vind ik bovendien misschien wel het mooiste instrument om te spelen.

koor met dirigent
Zingen in de kerk

 Zingen in een koor heeft een extra dimensie, net als een instrument spelen in een orkest: met z’n allen (we zingen met ons koor af en toe 8-stemmig) maak je een geluid dat niemand in z’n eentje kan maken. En zingen verbroedert: je voelt je als vanzelf verwant met je medekoorleden.

Maar in een kerkkoor? 

In de eerste plaats heeft het heel veel voordelen om in een kerkkoor te zingen:

Koor, van achteren gezien
Als het publiek je niet kan zien kun je gewoon de bladmuziek erbij houden
  • Er bestaat erg veel erg mooie muziek voor in de kerk. Alle grote componisten hebben missen geschreven, en de stijl is erg uiteenlopend, van Gregoriaans tot Barok, van liederen uit de orthodoxe liturgie tot de Romantiek. 
  • Er zijn erg veel gelegenheden om op te treden. Bij elke hoogtijdag in de kerk (en dat zijn er nogal wat) en in kleiner verband elke zaterdagavond bij de mis. Het koor wordt gevraagd bij begrafenissen en bruiloften, en af en toe door een organisatie elders. Voor een “gewoon” koor is het lastig om gelegenheden te vinden om te kunnen optreden. Daar heb je in een kerkkoor dus geen last van.
  • Bij veel van die gelegenheden beteken je echt iets voor mensen. Bij een begrafenis maakt het erg veel uit  dat de mensen daarboven, van het koor, hun best staan te doen alles zo mooi mogelijk te laten klinken. En ook de hoogtijdagen, Kerstmis, Pasen en Pinksteren, en bruiloften, krijgen extra betekenis door de muziek.
  • Je zingt in een ruimte met een prachtige akoestiek.

 Maar in een kerk?

 Of het lukt, zingen in een kerk terwijl je niet gelovig bent, hangt af van de kerk in kwestie en van jezelf.

Ik heb geluk: de pastoor hier is een bijzonder ruimdenkende man. Of iemand wel of niet katholiek is maakt hem niets uit, en in z’n preken neemt hij de verhalen uit de bijbel nooit letterlijk, maar vertelt hij wat de symbolische betekenis is, wat de moraal van het verhaal is dus. En die moraal, daar kan ik alleen maar achter staan: iedereen is evenveel waard, je wordt pas echt gelukkig als je anderen kunt helpen, je moet altijd naar vergeving zoeken, enzovoort. Ik luister altijd met veel aandacht en plezier naar zijn preken.

Het is lastig om te beslissen hoe je met de rituelen om gaat. Het Onze Vader zingen we vaak; dan zing ik uiteraard mee. Maar als het hardop gebeden wordt doe ik niet mee: dan zou ik me hypocriet voelen. De hostie neem ik niet. Niemand heeft daar gelukkig bezwaar tegen, en ik kan van mijn kant juist heel erg goed begrijpen wat het geloof aan steun kan bieden, en dat de rituelen daar bij horen. Zoals Tineke uit het koor zegt: “Iedereen gelooft wel iets”. Het woord “geloof” is eigenlijk erg ongelukkig gekozen: het gaat er meer om dat je je voorneemt om je te gedragen zoals in de bijbel wordt uitgedragen, en als je dat op z’n ruimdenkend katholiek interpreteert sta ik daar volledig achter: dat zijn ook mijn uitgangspunten, ook al haal ik ze niet uit de bijbel.

Toen we bij het koor kwamen wisten we in eerste instantie niet dat het om een kerkkoor ging. Het mooie was: de dirigente dacht dat wij dan misschien niet meer zouden willen, en wij dachten dat het koor ons dan waarschijnlijk niet zou willen. Maar van beide kanten is er dus geen enkel probleem 😉 

Tot slot een mis: de Messe brève nr 7 van Gounod. Kanttekeningen: de opnamekwaliteit is niet denderend, en je hoort het koor vanaf de achterkant, waardoor de mannenstemmen overheersender zijn dan wanneer je het koor beneden in de kerk hoort.

3 gedachten over “Zingen in een kerkkoor

  1. Wat een geweldige blogsite heb je Sylvia, ben via je motorongeluk verslag erin gerold, doordat bovenstaande Ernst die ergens op een publieke discussie site poste.

    Maar ik reageer hierop omdat zingen ook een passie is die mij raakt. Één van de dingen die mij het meeste raakt in het samenzingen is dat het mensoverschrijdend werkt. Da’s een term die ik nu zomaar bedenk, omdat het zo goed treft wat ik bedoel. Ieder mens zit vanzelfsprekend in zichzelf en is existentieel alleen, hoeveel familie en of vrienden die ook heeft. Er zijn maar een paar manieren om daar af en toe even uit te komen en te voelen dat er iets bestaat als een collectief bewustzijn en soms zelfs identiteit. Ik bedoel , dat wéét je allemaal wel , maar je voelt het niet altijd, of meestal niet zelfs. Maar door iets zo mooi mogelijk samen te zingen treed je buiten jezelf en open je je geest voor iets of iemand anders. Het beste moment om dat te voelen is als je zover bent om de bladmuziek weg te leggen ( ook collectief ! ) en je voor het eerst een aanspraak doet op het collectieve geheugen van je koor. In je ééntje had je je partij en je tekst dan waarschijnlijk nog niet gekend, maar samen wel ! Ik vind dat altijd weer een wonder als dat gebeurd. Er gaat zelfs troost vanuit. Wat je ook geloofd, zoiets is goddelijk. Veel plezier met zingen !

  2. Ooit kwam de buurvrouw vragen of ik misschien zin had in “hun” koor te zingen?
    Ik liep al tijden te prakkedenken wat ik zou kunnen doen om mee te helpen het weefsel wat het dorp bijelkaar houd te versterken, want als inwijkeling in ene dorp is het wel zaak dat je meedoet…

    Maar ja ik had niet het idee dat ik goed kon zingen (later leerde ik dat je jezelf heel vreemd hoort doordat je shedel je oren aanstuurt) dus het duurde even voor ik ja zei.

    Uiteindelijk op een dinsdag avond toch maar eens gaan kijken in Café Quanten, hoe dat nou is zingen in zo’n koor?

    Word je gelijk voorgesteld als Ernst vanachter de poort, c.q van het Weermannetje, dat zet je al gelijk op je verkeerde been 🙂

    EN dan krijg je zo’n blad met allemaal lijntjes en punten en comma’s meyt vlaggen in je handen gedrukt, met totaal onbegrijpelijke tekst eronder met af en toe een bekend woord uit de Kertsmis tijd; Hosanna Gloria etc.

    Ja was dat nu ???

    Een KERKKOOR !?!

    Jawel een kerkkoor, of eigenlijk een dorpskoor dat ook in de Kerk zingt, en voor je het weet zingt je stem in het rond 🙂

    Kleinschaligheid is werkelijk GROOTS !

    Nooit gedacht dat samen zingen zo verbroedert, word het niet eens hoog tijd voor een 2de Kamer koor ???

Laat een reactie achter op Sylvia Stuurman Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *